Poranek w drewnianej chacie zaczął się od światła — tego wyjątkowego, ostrego, prześwitującego przez liście, które potrafi zmienić zwykłą chwilę w coś niemal filmowego. Wewnątrz panowała cisza, przerywana jedynie delikatnym skrzypieniem podłogi i dalekim szumem drzew.
Kobieta stała przez moment przy oknie, jakby sprawdzając, czy świat już ją potrzebuje. Nie potrzebował. A ona mogła pozwolić sobie na rzadki luksus: bycie w pełni obecnej, bez pośpiechu, bez roli do odegrania. Słońce obrysowało jej sylwetkę złotą linią, a ciepłe promienie wchodziły do środka tak naturalnie, jakby były częścią domu od zawsze.
Weszła na drewniany taras, opierając dłonie o balustradę, pozwalając światłu przepłynąć po skórze jak na obrazie malowanym pędzlem impresjonisty. Chata zawieszona nad zielenią sprawiała, że cała przestrzeń wydawała się odizolowana od reszty świata — jakby czas zatrzymał się tu na własnych zasadach.
Później usiadła na łóżku, zanurzona w miękkim świetle wpadającym przez okno. Jej spojrzenie było spokojne, ale prowadziło gdzieś dalej — do własnych myśli, wspomnień, może marzeń. Nie pozowała. Po prostu była.
Każdy kadr tej sesji to zapis tego, jak światło potrafi dotknąć drewna, włosów, powietrza; jak potrafi zmienić zwykły poranek w intymne spotkanie człowieka z przestrzenią. Nie chodzi o miejsce ani o pozę — chodzi o chwilę, w której nie trzeba nic udawać, bo wszystko już jest kompletne.
